Soms word ik er echt wanhopig van: het internet. Ooit begonnen als een magische plek waar je binnen seconden antwoord vond op prangende vragen. Hoe laat gaat de winkel dicht? Wat betekent dat ene woord? Simpel. Klik. Klaar.
Maar tegenwoordig? Tegenwoordig begint elk onschuldig zoekavontuur met een hindernisbaan.
Je klikt op een veelbelovende link. Bam. Een cookiemuur. “Wij hechten waarde aan uw privacy.” Natuurlijk doen jullie dat. Ondertussen moet je door 48 schuifjes, 12 partners en drie verborgen tabbladen om te voorkomen dat je digitale ziel wordt doorverkocht aan onbekende advertentiegiganten. Accepteer je alles? Dan voel je je schuldig. Weiger je alles? Dan voelt het alsof je een IT-opleiding nodig hebt.
En als je daar eindelijk doorheen bent, volgt ronde twee.
“Wil je je inschrijven voor onze nieuwsbrief?”
Nee.
“Echt niet?”
Nee.
“Misschien 10% korting?”
Ik wil gewoon weten hoe laat de winkel sluit!
Pop-ups vliegen je om de oren. Meldingen. Chatbots die enthousiast vragen of ze kunnen helpen, terwijl ik alleen maar rust wil. Ondertussen staat de gezochte informatie ergens verstopt tussen advertenties, autoplay-video’s en een cookieknop die weer terug is.
Het ironische? Alles zou sneller en makkelijker worden. We leven in het tijdperk van glasvezel, 5G en kunstmatige intelligentie. Maar een simpele vraag beantwoorden zonder digitale rompslomp? Dat lijkt steeds moeilijker.
Toch blijf ik terugkomen. Want eerlijk is eerlijk: ondanks alle frustratie is het internet ook briljant. Het verbindt, inspireert en maakt kennis toegankelijker dan ooit.
Misschien is dat de les. Het internet is als een drukke supermarkt op zaterdagmiddag. Je moet even door de chaos heen. Maar als je eenmaal hebt wat je zoekt, ben je toch weer blij dat het bestaat.
En tot die tijd? Klikken. Zuchten. En vooral: géén nieuwsbrief.
Hoi... Ik ben Irene, bouwjaar 1967, en een gedreven schrijfster sinds 2002. Ik schrijf essays, columns en artikelen. Heb reeds een chicklit geschreven, ben werkzaam in de ICT en, tja, word thuis meestal wel herconditioneerd door mijn feline vriendje Coco en Shih Tzu, Kiki... 
6 Comments
Ooh herkenbaar!
Er zijn websites die ik gewoon weer wegklik, omdat ik eerst een vragenvuur door moet.
En ben je net lekker aan het lezen, is er weer een pop up.
Maar goed, vroeger moest je naar de winkel om te zien of hij überhaupt open zou zijn. 😉
(en dat was dan meestal niet zo)
Nog meer vroeger wist je dat de winkels tussen 9.00 en 18.00 open waren, niet op maandagochtend, zaterdag een uurtje eerder dicht. Was ook helder.
@Ria:Ja het wil wat me die wisselende openingstijden tegenswoordigs… Je weet het maar nooit.
Ooh herkenbaar!
@Ria: ja hè?
Vooral op mijn mobieltje is dat een ramp. Die heb ik nog steeds niet goed ingesteld om al die onzin te ontlopen. Ik denk erover om het terug te zetten in fabrieksstand en opnieuw te beginnen. Maar dan kan ik misschien niet alle accounts terugvinden die ik wel wil.
Op de computer is het minder lastig. Daarop gebruik ik geen Chrome of Live of hoe al die andere browsers mogen heten. Ik heb er ooit Firefox op geïnstalleerd en die zo ingesteld, dat na afsluiten daarvan alle cookies worden gewist. Even uit Firefox stappen, even van het web af, dan opnieuw het net op, is vaak de oplossing om uit zo’n cookie val te stappen.
Waarom webwinkels hun klanten lastig vallen met die nieuwsbrieven is me een raadsel. Een boodschappenlijstje maken is handig. Maar als je daarvoor moet inloggen en een nieuwsbrief je mail account laten vervuilen, dan vertrek ik. Zelfs als je die nieuwsbrief al ontvangt (en direct na ontvangst automatisch door Gmail in de prullenbak in laat filteren) blijft zo’n webshop je vervelen met dat inschrijfformulier.
Overigens kan ik hier ook alleen maar reageren na achterlaten van mail adres en naam.
@Vlierbloesem: Jaaaa, helemaal mee eens… En dan die enquêtes achteraf, bent u wel tevreden over uw levering?! Echt, ik verwacht niet anders…