Je kent ze wel: die mensen die nooit iets over zichzelf vertellen. Ze luisteren liever. Alsof ze zich graag laten afleiden door de verhalen en bekentenissen van anderen. Ze knikken, voelen mee, stellen vragen. Empathie genoeg — maar zelf geven ze niets prijs.

Misschien zijn ze bang dat er iets van hun ziel ontsnapt zodra ze hun mond opendoen. Of dat, als ze eenmaal beginnen, de woorden niet meer stoppen en de tranen meteen mee naar buiten komen. Omdat het leven soms net even anders loopt dan gehoopt. Omdat sommige dingen nog te rauw zijn om hardop te zeggen.

En eerlijk gezegd…

Zo’n type ben ik dus.

En toch was het deze week anders.

Het was een week van diepe dalen — echt diep — maar ook van onverwachte pieken. Van die momenten waarop je ineens weer voelt hoe veerkrachtig een mens eigenlijk is. Hoeveel kracht er ergens vanbinnen blijkt te zitten, precies op het moment dat je denkt dat je die niet meer hebt.

Zo heb ik uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en me gemeld bij de KNO-arts. Ik heb een verwijzing gekregen naar een Audiologisch Centrum, waar ik hopelijk een gericht advies kan krijgen. Met dat advies kan ik dan naar een onafhankelijke audicien om mijn hoorapparaatjes aan te schaffen — hopelijk onder betere voorwaarden dan bij de laatste twee audiciens die ik recent heb versleten.

Voor buitenstaanders misschien een kleine stap.
Voor mij een overwinning van formaat.

Want het betekende dat ik moest doorvragen. Dat ik eisen moest stellen. Voor mezelf. Dat ik voorwaarden moest creëren waardoor ík weer iets kan.

En er waren nog meer kleine overwinningen. Zo heb ik met hulp van een AI-systeem mijn cv onder handen genomen. Wat daaruit is gekomen, is eerlijk gezegd bijna een klein wonder. Een document waar ik met recht trots op mag zijn — helder, krachtig en eindelijk een beetje in lijn met wat ik allemaal kan.

Maar daarover… misschien later meer.

Voor nu houd ik het bij dit: soms zegt degene die het minst over zichzelf vertelt, uiteindelijk het meest. ✨