Al jaren draag ik mijn haar in wat je vriendelijk een “tijdloze bob” zou kunnen noemen, maar wat eerlijk gezegd steeds meer richting “degelijk kapsel voor vrouwen die hun wilde jaren achter zich hebben gelaten” schuift. Enfin. Je snapt het beeld.

Maar toen. Daar was het ineens overal: de pony is terug. Dé haartrend van 2026. Fris. Speels. Jeugdig. En vooral: ogenschijnlijk eenvoudig. Dus dacht ik: dat kan ik. Ook. Zelluf.

Ik bedoel, hoe moeilijk kan het zijn? Ik heb duidelijk mijn roeping gemist. Kapster had ik moeten worden. Een beetje knippen, föhnen, gezellig kletsen over het weer en ondertussen mensen een compleet nieuwe identiteit aanmeten. Lijkt me heerlijk.

De grote vraag was alleen: waar begin je? Waar leg je die scheidingen? Hoe voorkom je dat je eindigt met iets wat meer lijkt op een schuin afgezakte heg dan op een modieuze pony?

Gelukkig leven we in het tijdperk van YouTube. Mijn digitale leermeester voor alles. Van lekkende kranen tot mysterieuze foutmeldingen en nu dus ook: pony’s knippen. Na ongeveer drie uur tutorials (en twee koppen koffie later) voelde ik me er helemaal klaar voor.

Ik koos voor een ambitieuze aanpak: een hoge scheiding, vervolgens twee kleinere scheidingen ter hoogte van mijn slapen. Professioneel, vond ik zelf. Het haar licht vochtig gemaakt – want dat zag er in de video ook heel deskundig uit – en toen kwam het cruciale moment.

De pluk. De draai. Eén volledige slag (belangrijk, had ik geleerd). En knippen maar.

Tadaa.

Een kind kan de was doen.

En ik dus ook.

Alleen… dat kind heeft blijkbaar meer talent.

Want waar ik had gehoopt op een charmante, licht speelse pony, kijk ik nu in de spiegel naar iets wat het midden houdt tussen een verraste cavia en een door de wind getekende heg.

Maar hé, het goede nieuws is: de pony is inderdaad helemaal terug.

Alleen… die van mij waarschijnlijk iets langer dan gepland. 😉