Eigenlijk, stiekem, ben ik maar een stil grijs muisje.
Zo’n grijs muisje dat op een feestje ergens aan de zijkant zit. Niet midden op de dansvloer, niet luid lachend met een glas wijn in de lucht, maar gewoon… kijkend. Luisterend. Verwonderd over de wonderlijke diersoort die wij mensen eigenlijk zijn.
Niet omdat ik mensen niet leuk vind. Integendeel. Maar mijn introverte aard biedt een belevingswereld waar je u tegen zegt. Terwijl anderen de wereld beleven door eropuit te trekken, beleef ik hem vooral tussen mijn oren. Daar gebeurt genoeg om een complete Netflix-serie mee te vullen.
Ik verbaas me dan ook regelmatig over mensen die de hele dag lijken te kunnen praten. Waar halen ze de woorden vandaan? Hebben ze ergens thuis een reservevoorraad liggen? Een geheime woordenkelder misschien?
Na een minuut of tien merk ik meestal dat mijn eigen voorraad langzaam begint op te raken. Niet omdat ik niets meer te zeggen heb, maar omdat mijn hoofd alweer drie afslagen verder is. Terwijl iemand enthousiast vertelt over de nieuwe schutting van de buren, vraag ik me ineens af waarom schuttingen eigenlijk altijd bruin moeten zijn. En of vogels zich daar überhaupt iets van aantrekken.
Dus stel ik liever vragen. Dat is veilig terrein. Mensen vinden het bovendien heerlijk om over zichzelf te vertellen. Ik hoef alleen af en toe te knikken, een geïnteresseerde “goh…” te mompelen en de voorstelling draait vanzelf verder.
Pas als ik weer thuis ben, begint mijn echte gesprek. Met mezelf.
Dan komen ineens alle briljante opmerkingen boven die ik uren eerder had kunnen maken. De perfecte grap. De slimme reactie. Het scherpe antwoord. Precies op tijd… voor niemand.
Vroeger dacht ik nog weleens dat er iets mis was met me. Dat ik spontaner moest zijn. Gezelliger. Uitbundiger. Tegenwoordig weet ik beter. Niet iedereen hoeft het middelpunt van het feest te zijn. Iemand moet tenslotte ook onthouden wie er na drie glazen wijn ineens begon te karaokeën op een nummer uit 1987.
En eerlijk gezegd bevalt dat grijze muisje me eigenlijk steeds beter.
Al blijft één talent me verbazen. Ik kan een verjaardag verlaten zonder afscheid te nemen, thuiskomen, mijn pyjama aantrekken, een kop thee zetten en een aflevering van een serie kijken… terwijl ze op het feest nog steeds denken dat ik ergens op het toilet ben.
Dat is geen asociaal gedrag.
Dat is introvert ninja-niveau.
