De laatste tijd voelde mijn persoonlijke atmosfeer wat zwaar aan. Maar dan ineens word ik wakker met een huppelend brein dat alleen maar vrolijkheid en gezelligheid om zich heen wil. Dat is nog eens een fijne start van de dag! Jammer genoeg is dat gevoel vaak van korte duur, maar het komt precies op het juiste moment langs.

Waar dat zware gevoel precies vandaan komt? Geen idee. Soms moet ik denken aan die conférence van Brigitte Kaandorp: “Ik heb zo’n zwaar leven.” Dat helpt om even te relativeren – en dat kan ik goed gebruiken. RELATIVEREN, in hoofdletters zelfs!

Ik heb nog altijd het idee dat ik snel zal falen, angsthaas die ik ben. Neem nou afgelopen zaterdag: het hondje moest getrimd worden. Mijn brein schakelt dan direct naar de voorzichtige stand. Ik zie allerlei rampscenario’s voor me. Wat als er iets misgaat? Iets DRAMATISCH? Dus ben ik extra alert… en uiteindelijk gebeurt er helemaal niets. Achteraf vraag ik me dan steevast af: waar maakte ik me eigenlijk druk om?

Die maffe faalangst zit diep verankerd. Alsof er ooit iemand binnenkomt en me ontmaskert: Ze is niet echt. Ze doet maar wat. Eigenlijk is ze net als iedereen.

En dan? Misschien is dat juist het bewijs dat ik ook maar een mens ben, eentje die af en toe moet leren dat zware van zich af te schudden—zoals een natte hond dat doet. Gelukkig herinneren mijn hond en kat me daar dagelijks aan. Met hun speelsheid, hun onbezorgde blijdschap, hun simpele plezier in het moment. En echt, daarvoor kan ik ze nooit genoeg bedanken…