Sinds die verrekte Odido-hack ben ik blijkbaar gepromoveerd tot VIP-lid van het nationale oplichtersbestand. Mijn telefoonnummer lijkt inmiddels rond te zingen in een of ander duister callcenter waar men denkt: “Die Irene, daar valt vast nog wat te halen.”
Het begon onschuldig. Twee keer werd ik gebeld door “Amazon”. Er zou namens mij een iPhone of iPad zijn besteld. Best bijzonder, aangezien ik niet wist dat ik in mijn slaap impulsaankopen deed ter waarde van een klein maandsalaris.
Nog geen week later hing de “Rabobank” aan de lijn. Er was een creditcard op mijn naam aangevraagd. Knap, want ik ben niet eens klant bij de Rabobank. Je zou verwachten dat fraudeurs hun huiswerk een beetje doen.
Gisteren bereikte het circus een nieuw hoogtepunt. Tot drie keer toe werd ik gebeld door de “ING”. En niet zomaar door de ING: de naam ING verscheen zelfs op mijn scherm. Alsof de fraudeurs tegenwoordig ook een cursus theater en decorbouw volgen.
Een vriendelijke dame wilde “even wat persoonlijke dingetjes” met mij doornemen. Dat leek me een uitstekende gelegenheid om haar teleur te stellen. Ik vertelde haar dat ik telefonisch nooit persoonlijke gegevens verstrek en dat banken hun klanten niet op deze manier benaderen.
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn.
Daarna heb ik de verbinding verbroken.
In alle gevallen heb ik melding gemaakt bij de Fraudehelpdesk. Want hoe irritant deze telefoontjes ook zijn, hoe meer meldingen er binnenkomen, hoe beter er zicht ontstaat op dit soort praktijken.
Toch vraag ik me af of ik niet ergens verkeerd geregistreerd sta. Misschien ben ik niet het slachtoffer van een datalek, maar ben ik per ongeluk opgenomen in een realityprogramma: Heel Holland Licht Op.
Ik wacht inmiddels op het volgende telefoontje. Misschien belt “NASA” binnenkort met de mededeling dat ik per ongeluk een raket heb besteld. Dan vraag ik wel of ze hem meteen op mijn balkon willen parkeren.
