Het grappige is, dat ik al mijn hele leven vergezeld ben door honden en – nu dus ook – een kat in huis. En het is leuk, leuker, leukst, want niet de kat, maar de hond sorteert een anderssoortige aanwezigheid. Mijn kat laat me meestal wel met rust, is onafhankelijker, met name als ik weer hele dagen door de computer word opgeslorpt. Maar een hond doet dat nadrukkelijk niet.

Geloof mij als ik zeg dat dit voor mij persoonlijk een betere uitgangspositie is.

Want nu MOET ik op gezette tijden – en men weet allemaal hoe een uurtje of minder n.i.e.t. werkt aan de computer – even afstand nemen en wandelen met de hond. Dat is niet alleen beter voor mijn aandachtsspanne, maar ook voor mijn relaxmodus. Al vind ik het af en toe verdraaid moeilijk om afstand te nemen van waar ik op dat moment even heel intens mee bezig was.

Vroeger nam ik wel eens een powernap van een half uurtje ofzo tussendoor, hoogstnoodzakelijk om mijn energieniveau daarna te verdubbelen, nu is dat verworden tot het uitgaan met de hond. Actie dus. En actief blijven, heet dat stiekem.

Ik merk dat mijn lichaam daar goed op vibreert.

Nog daargelaten, dat ik qua opvoeding van mijn beestenboel totaal NIET consequent ben, en ze vaker wel dan niet een loopje met me nemen. Letterlijk en figuurlijk.

De hond neemt ook tijdens onze wandeluitjes letterlijk het voortouw. Zij bepaalt – bijna – altijd in welke richting we gaan. En ze demonstreert daarin een verrekt avontuurlijke houding. Bijna elke dag wil ze wel een ander pad bewandelen, en trekt net zo lang aan de riem totdat ik bijna omval. Terwijl zij precies 8 kilogram weegt, en ik 70. Ze heeft dus onvermoede krachten.

Ergens durf ik nog steeds niet haar los te laten lopen. Het zou nu – na anderhalf jaar – wel eens een mooie stap kunnen zijn, om de riem voornamelijk als noodhulp bij me te dragen. Ik vermoed echter, dat als zij wil, ik haar never nooit niet kan bijhouden in het rennen. Wat dat betreft is een Shih Tzu een onvermoede snelheidsduivel die alle kanten optrekt.

Conclusie:
Ik laat haar voorlopig nog niet écht los… tenzij ik zelf besluit om ook meteen aan een intensieve intervaltraining te beginnen. Want onder dat schattige Shih Tzu-gezichtje schuilt blijkbaar een harige Formule 1-auto op pootjes. Eén eekhoorn, dwarrelend blaadje of mysterieuze bosgeur verder en mevrouw verandert van knuffelhond in een zwart-witte flits die ik alleen nog terugzie op Google Maps…