Vraag me meermaals af, waar het in vredesnaam fout is gegaan?! Sinds die verrekte menopauze is opgelost (nou ja, bijna dan), zou ik toch weer eens kunnen gaan denken aan een mogelijke partner. Zo eentje van vlees en bloed, met een mening, een geur en hopelijk een enigszins functionerend gevoel voor humor. Maar niets daarvan. Het komt niet eens in me op. Serieus niet. Alsof dat hele hoofdstuk zachtjes is dichtgeklapt zonder dat iemand het me heeft verteld.

Terwijl ik vroeger—en dat is echt nog niet eens zó belachelijk lang geleden—letterlijk in elke vent die ik tegenkwam een potentieel maatje zag. De bakker? Kanshebber. De buurman met zijn scheve schutting? Wie weet. Zelfs die man bij de kassa met zijn mandje vol magnetronmaaltijden had ergens nog een zweem van “zou kunnen”. We zaten allemaal in diezelfde film: huisje, boompje, beestje. Het script lag klaar, de rollen waren verdeeld, en je hoefde eigenlijk alleen nog maar op tijd je cue te pakken.

En nu? Nu kan ik het aantal jaren zónder partner op twee handen tellen, en eerlijk gezegd heb ik geen idee wanneer ik voor het laatst echt heb gedacht: hé, misschien. Misschien ben ik gewoon voorgoed afgekickt. Afgekickt op de lichtelijk opgeblazen arrogantie van de gemiddelde Nederlandse man, die het presteert om zowel nonchalant als zelfingenomen te zijn, vaak tegelijk en zonder ironie.

Want het vreemde is: ben je eenmaal gewoon—doodgewoon—aardig, dan gebeurt er iets raars. Dan gaan ze steigeren. Alsof vriendelijkheid een verborgen agenda heeft. Alsof je ergens een contract klaar hebt liggen dat ze per ongeluk tekenen door een kop koffie aan te nemen. En dan zie je ze denken. Echt denken. Dat je iets van ze wil. Iets groots. Iets levensveranderends. Terwijl je eigenlijk alleen maar dacht: goh, wat een leuke lach.

En daar sta je dan, met je goede bedoelingen, je open houding en je oprechte interesse. Je begint je bijna af te vragen of gewoon aardig zijn überhaupt nog loont. Of het niet slimmer is om een lichtelijk chagrijnige, moeilijk te peilen versie van jezelf te worden. Eentje die mysterieus doet en af en toe “hmm” mompelt. Schijnt goed te werken.

Maar goed, dat ben ik dus niet. En eerlijk? Ik heb ook geen zin om dat te worden. Misschien is dat het hele punt. Misschien ben ik niet losgeslagen, maar juist losgeraakt. Van verwachtingen, van scripts, van het idee dat er per se iemand naast je moet zitten op de bank om het plaatje compleet te maken.

En misschien—heel misschien—is dat best oké.

Al betekent het wel dat, mocht er ooit nog iemand op mijn pad verschijnen, hij eerst door een soort onzichtbare keuring moet. Geen officiële natuurlijk, maar eentje waarbij hij ongemerkt wordt getest op dingen als: kan hij normaal doen tegen een aardige vrouw zonder in paniek te raken? Kan hij luisteren zonder meteen een oplossing te willen aandragen? En, niet onbelangrijk: kan hij een beetje lachen om het leven, inclusief zichzelf?

Zo niet, dan blijft hij gewoon lekker waar hij is.

En ik ook.

Want laten we eerlijk zijn: als dit het is—ik, mijn huis, mijn beestjes, mijn rust—dan is dat misschien niet het sprookje dat ons ooit werd verkocht, maar het is wel een versie zonder draak. En zonder prins.

En gezien mijn huidige humeur, zou die prins het waarschijnlijk toch niet overleven.