Positiviteit vasthouden

Posted on 2 min. leestijd 54 bekeken

Enfin, moederlief viel dus zo’n vijf weken geleden over een biels in een garage, en maakte een geweldige smak. Brak de kop van haar rechterarm. En spendeert nu wat tijd in een revalidatiekliniek. Het goede daarvan is, dat men alles in het werk stelt de patiënt zo snel mogelijk weer mobiel en richting huis te brengen. Dus fysioot di Mama zich stuk. Maar ze ervaart veel pijn bij het lopen aan de rollator. Dus togen we gister toch maar weer – op advies van een arts – richting ziekenhuis en Radiologie, waaruit bleek dat ook in haar bekken een breuk zit, wat weliswaar al helende is, maar desalniettemin (mooi woord) er toch maar is. Was men even ‘vergeten’ te melden, want hee, daar kan men dat toch niet ingipsen.

Ik kook dan van de weeromstuit inwendig. Al zijn ze dan in de zorg altijd weer gruwelijk vriendelijk, zorg- en behulpzaam. Iets bewust ‘niet meedelen’ of ‘niet vermelden’ kan me plotseling in woede doen ontsteken, maar waar moet je die woede op afwenden? Men doet al zo zijn best om de gevolgen voor di Mama te vergemakkelijken.

Dus viel ik gister van moeheid achterover in mijn bed en sliep mijn ergernis er uit. Dan word ik daarna toch een weinig kriebelig wakker. Iets jeukt. Dat jeuken kan bij mij vormen aannemen, die ik van mezelf ook niet zou verwachten.

De uren dat ik ’s nachts opzit, wijt het aan die verrekte menopauze, zijn ontelbaar. Maar ze hebben een doel. Dat doel is, bijna vanzelfsprekend, ik zoek een balans. Enerzijds probeer ik recht te praten wat krom is. Anderzijds zoek ik steeds weer opnieuw naar blije lichtpunten. Lichtpunten die me nopen die ijzingwekkende positiviteit vast te houden.

Je kunt je natuurlijk afvragen, waarom ’s nachts? Waarom in dat pikkedonker? Hoe is het dan nog mogelijk lichtpunten te zien?

Blijkbaar ben ik een geoefend nachtmens. Al die lichtjes, lampen buiten, kerstverlichtingen die reeds de hele nacht branden, in de verte zien. En mijn brein die me vertelt dat die verrekte negativiteit je ook maar bar weinig oplevert. Behalve chagrijn. En ik wil graag te boek staan als levend monument dat doorgaat voor een betrouwbaar, vriendelijk en vrolijk engeltje, in de dop.

Bovendien heb ik ’s nachts heel even de tijd aan en voor mezelf. Waar anderen slapen om hun energie weer op te bouwen, doe ik dat liever in wakkere toestand. Elk uur dat ik meen te moeten slapen, zie ik dan als verloren tijd. Wat natuurlijk volstrekt onzinnig is. Meestal immers, stort ik dan halverwege de dag weer in. En zo leef ik momenteel in een vreemdsoortige vicieuze cirkel.

Overdag ga ik als een speer, voor zolang dat mogelijk is, zonder powernaps te doen. En ’s nachts leef ik dan even dat bijna buitenaardse leven van zombie dat manhaftig blijft inpraten op haar brein, dat de pracht van het bestaan toch ergens ‘out there’ is. Of niet soms??

XOXO
signature

Abonneer je, zodat je geen post zal missen!

Vul snel je e-mailadres in...

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 Reacties
  • Mies Huibers
    9 december 2018

    Ik zou er niet aan moeten denken dat ik van mijn nachtrust ook maar een kwartier zou moeten missen. Ik kan me sappel maken over van alles en nog wat en van gekkigheid niet weten wat ik ermee aan moet maar zo tussen 00.00 en 07.00 uur (door de bank genomen) slaap ik de slaap der onschuldigen. Op dat vlak ben ik een gezegend mens.

    • Irene
      9 december 2018

      @Mies: En een man, dat ook. Waarschijnlijk ben ik in het verkeerde velletje gekropen. 😉

Vorige
Sinterklaasgedicht
Positiviteit vasthouden