Show and tell

Posted on 2 min. leestijd 118 bekeken

Loop soms wat rood aan, en blijk nadien ernstig in dubio over mijn kunstje, als ik vraag of anderen mijn teksten evalueren. Het grappigst is, dat er geen spaan van over blijft. Niet van mijn teksten, en zeker niet wat betreft mijn gevoel van eigenwaarde.

Men begint eerst mijn komma- en streepjesgebruik af te kraken, waarna men dan heel stoïcijns meldt dat je wellicht wat meer ‘show, don’t tell’ zou kunnen gebruiken. En toch word ik gelezen. Vaak. Veel. Men begrijpt blijkbaar dondersgoed wat men van mij leest. En what’s worse, men komt nog eens terug om nog meer te lezen.

Dat terwijl ik steeds stelselmatig weiger om een cursus schrijven te volgen. Ben maar al te bang, dat men me in een keurslijf gaat dwingen. En dat ik daarmee mijn – ow hoera, nog zo’n eigentijds woord – mijn ‘authenticiteit’ zal verliezen.

Natuurlijk klop ik mezelf op de borst, want als een rasechte exhibitionist, doe ik het daarvoor, dat mijn lezers terugkomen. En zucht, dat exhibitionisme van mij, betekent niet per se dat ik in een regenjas buiten loop en mezelf al nakende posteer ten aanzien van de eerstbeste voorbijganger. Nee, ik benoem dit als exhibitionisme omdat ik in real life waarschijnlijk de kans niet krijg om zo buitenproportioneel uit mijn dak te gaan met verhalen of persoonlijke zienswijzen. Het komt er gewoon niet van. Ben sowieso niet zo’n prater. Een denker, dat dan weer wel.

Dus schrijf ik.
Een weblog, en dat reeds sinds 2002.

Een paar weken geleden kon ik via Facebook al mijn twijfels uiten omtrent die vergankelijke must van ‘Show, don’t tell’. Ik heb er zelfs iets over geroepen, en hoezee, men was het eigenlijk best wel met me eens. En gisteren – nogmaals hoera – mocht ik dan eindelijk dit artikel via Facebook lezen. Ja, jij raadt het dus ook. Mensen komen in opstand tegen deze slogan die je in elke hoek of gat van het Internet wel kan vinden.

Sindsdien huppel ik weer door het leven, is mijn zelfvertrouwen op rasse schreden teruggekeerd, en verwonder ik me – in positieve zin – steeds meer over mijn gefundeerde opinie. Want… ik blijk het nog niet eens zo verkeerd te zien…

XOXO
signature

Abonneer je, zodat je geen post zal missen!

Vul snel je e-mailadres in...

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 Reacties
  • Paul
    12 november 2018

    Ik vind juist dat schrijfcursussen je helpen om over te brengen wat je wilt zeggen. Nog nooit heb ik me afgebroken gevoeld. Wel is het schrijven daarna weer wat lastiger omdat je ineens allerlei trucs in je hoofd hebt die je juist wilt toepassen. Maar ook de manier waarop jij schrijft is een goede methode. Zoek maar eens naar een boek dat ‘schrijven vanuit je hart’ heet of iets dergelijks. Dat beschrijft precies wat jij doet!

    • Irene
      15 november 2018

      @Paul: Op zich ben ik dol op cursussen… daar ligt het dus niet aan… maar omdat dit schrijven een creatieve uitspatting is, zal ik me gauw in mijn ego aangetast voelen. Maar goed, als jij vervolgens roept dat ik schrijf vanuit mijn hart… dan is mijn hele dag weer goed. En mooi! 😀

Vorige
Wat mijn gekste eigenschap is en hoe ik daarmee mijn voordeel doe
Show and tell