Als je – net als ik – de afgelopen 14 jaar zo’n beetje fulltime in dienst bent geweest van je moeder, en ze valt dan ineens weg… ja, dan sta je daar. Met jezelf. Alleen. Zonder gebruiksaanwijzing. En geloof me: dat is even wennen.

Ik was er namelijk altijd. Echt altijd. Mijn moeder bepaalde waar we heen gingen, wat we aten, wanneer we gingen zitten, staan, opstaan, weer zitten… een soort levende afstandsbediening, maar dan zonder uitknop. Zij was de stabiele factor. De rots. De GPS. Ik hoefde alleen maar te volgen. Heerlijk overzichtelijk.

En nu? Nu ben ik 58-en-een-half (dat halve jaar telt, want ervaring!) en zoef ik stuiterend door het leven alsof iemand de bowlingbal heeft vervangen door een rubberen stuiterbal. Ping! Daar ga ik weer. Tegen een muur. Boing! Tegen mezelf.

Want ja, ineens moet ik zélf bepalen wat ik wil. Wat ik eet. Waar ik heen ga. Hoe laat ik naar bed ga of opsta. (Spoiler: dat laatste gaat opvallend vaak mis.) En blijkbaar ben ik iemand die dan in de supermarkt drie keer rondjes loopt omdat niemand zegt: “Pak gewoon de bloemkool.”

Het grootste probleem? Met mezelf door één deur kunnen. Ik bedoel: ik ben prima gezelschap hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar ik ben ook degene die ’s nachts ineens bedenkt dat we het leven anders moeten aanpakken, om vervolgens ’s ochtends te denken: “Doe maar niet, te vermoeiend.”

Geen partner, geen kinderen… dus geen afleiding. Alleen ik. En mijn innerlijke overlegstructuur, die verdacht veel lijkt op een chaotische vergadering zonder voorzitter.

Maar goed, ergens zit er ook iets moois in dat gestuiter. Vrijheid, zeggen ze dan. Ruimte. Mogelijkheden. En blauwe plekken van het tegen muren oplopen, maar hé – dat hoort erbij.

Misschien vind ik ooit weer stabiliteit. Of misschien blijf ik gewoon lekker stuiteren. Met af en toe een elegante botsing.

En eerlijk? Ik begin er een beetje lol in te krijgen.