Van dralen naar me vervelen tot aan creatiezucht

Posted on 2 min. leestijd 96 bekeken

Zo’n zondag is niet mijn favoriete dag. Ik word ’s morgens vroeg al melancholisch door die oneindige schreeuwende stilte, en die melancholie wordt ook nog eens aangewakkerd door het luiden van die unheimische kerkklokken. Dan begin ik met dralen, want wat moet je, als je jezelf verplicht een dag rust hebt opgelegd. Geen werk, geen Internet, geen mail. Dat laatste is schier onmogelijk. Blijkbaar.

Een boek ter hand nemen zou makkelijker zijn, maar ik ben weer zo’n eigenzinnig type dat roept dat het beste alternatief voor lezen, zelf schrijven is.

Ook dat kwam er niet van. En dus surfte ik lukraak op het Internet in mijn dwangzucht naar een gedegen opleiding. Maar hemeltjelief, wat hangen daar een verduivelde prijskaartjes aan. En ineens raakte ik melig. Ik heb mezelf als eigenwijze autodidact HMTL en CSS aangeleerd. Spelenderwijs, dat snap je.

Toen ik begon met bloggen, was ik al never nooit tevreden met de uitstraling van mijn sites. Dus begon ik hortend en stotend het vak te leren. Met vallen en opstaan ploeterde ik verder, want vaak genoeg ook kon ik plotseling alles kwijt zijn, waardoor ik dan genoodzaakt werd helemaal opnieuw te beginnen. Tegenwoordig interesseert me dat geen ene sikkepitje meer. Die mooie symboliek (‘Webdesign is net als het leven, als je het verkloot restart and start again.’) met het leven ontgaat me meermaals niet.

Tot ik plotseling codecademy.com gewaar werd. En ik enthousiast de gratis versies opstartte. Ik ben inmiddels al stevig wat hoofdstukken gevorderd, en ik wil méér, méér, nog veel méér.

Het lijkt wel of ik teruggekeerd ben naar die nieuwsgierige fase van het peuterschap.

Uiteindelijk zat ik toch weer in die grappige neiging tot creatief bezig zijn, omdat ik direct wat zaken in de praktijk wilde uitvoeren. Úren later, want creatieve uitspattingen laten je tijd ongemerkt en ongezien vergeten, had ik weer een zelfgefröbelde site gecreëerd, zonder Page Builders, zonder bouwstenen, maar wel met dat grenzeloze gevoel van je voldaan voelen.

Zo zie je maar weer eens; een mens is nooit te oud om te leren. En ik? Ik zag dat het goed was…

XOXO
signature

Abonneer je, zodat je geen post zal missen!

Vul snel je e-mailadres in...

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 Reacties
  • Anne Aelise
    3 december 2018

    Leuk! Same here – Al betwijfel ik of ik al net zo ver gevorderd ben als ‘de mind’ achter deze blog-look.. prachtig! Wel heb ik inmiddels een hevige thema-verslaving opgelopen en kan ik switchen, customizen en CSS-en tot ik erbij neerval (en er geen kip meer naar komt kijken omdat.. – Oh ja! “Ik had ook nog moeten schrijven..” 😉 ). Toegegeven: ik ‘hik’ pas tegen de 27 aan, maar altijd leuk om een mede-enthousiasteling te treffen 🙂

    • Irene
      3 december 2018

      @Anne Aelise: Ja echt wel leuk. Dank je, vind het ook een plaatje deze lay. Wat grappig, dat we allebei zo bezig zijn met onze ‘uitstraling’. Vergeet ook vaak inderhaast dat het schrijven het belangrijkste zou moeten zijn. Ach ja, je bent van de straat…. 😉

  • Rianne
    6 december 2018

    You tube, the netninja…
    Die wordt bij het NCOI aanbevolen tijdens de module Webdesign..

    • Irene
      8 december 2018

      @Rianne: Thanks, ik zal er eens een blik op werpen… 🙂

Vorige
Zuinig
Van dralen naar me vervelen tot aan creatiezucht