Langzaamaan word ik toch een oudere troela. Ik merk het aan kleine dingen. Aan het feit dat ik “vroeger” begin te zeggen zonder ironie. Aan mijn lichte verbazing over de prijs van koffie. En – het meest confronterend – aan mijn toenemende ergernis over de schier oneindige stroom foto’s waarop dames zich nauwelijks nog verhullen.

Begrijp me goed: ik ben de laatste die vrouwen voorschrijft wat ze wel of niet moeten dragen. Ik ben feministisch, vrouwbewust en groot voorstander van baas in eigen buik, kast en Instagramfeed. Met uitroeptekens!!

Maar soms scroll ik langs een rode-loper-foto en denk ik: is dit haute couture of is iemand halverwege het aankleden afgeleid door een melding op haar telefoon?

In de showbizz moet je jezelf verkopen, dat snap ik heus wel. Aandacht is valuta en huid lijkt tegenwoordig een uitstekende wisselkoers. Toch vraag ik me af wanneer “stijlvol verleidelijk” is veranderd in “zoek de stof met een vergrootglas”. Het moet allemaal maf, gekker, uitzinnigst. Veren, doorzichtige tule, strategisch geplaatste glittertjes die meer spanning veroorzaken dan een gemiddelde actiefilm.

Misschien is het mijn leeftijd. Misschien ben ik officieel toegetreden tot de Orde van de Degelijke Onderbroek. Waar ik vroeger dacht: go girl!, denk ik nu: meisje, krijg je het niet koud? Dat is geen feministische terugval, houd ik mezelf voor, maar een praktische overweging. Thermisch ondergoed is ook een vorm van zelfliefde.

En toch… diep vanbinnen weet ik dat elke generatie haar eigen shockmomenten heeft. Mijn moeder fronste waarschijnlijk ook haar wenkbrauwen bij mijn modieuze keuzes in de jaren tachtig. Schoudervullingen, iemand?

Dus ja, ik word een oudere troela. Eentje met principes, nuance én een warme vest. En mocht ik ooit op een rode loper belanden, dan draag ik iets gewaagds: een hooggesloten jurk mét zakken, die nog iets aan de verbeelding overlaat.

Want laten we eerlijk zijn, dat is pas echt revolutionair.