Er is iets vreemds met mijn brein aan de hand. Overdag is het net een ambtenaar op vrijdagmiddag om half vijf. Het doet heus wel iets, maar vooral niet te veel. Ik staar uit het raam, drink nog een kop koffie, wandel een rondje met de hond en vraag me af waar die creatieve vonk toch gebleven is.
En dan…
Wordt het elf uur ’s avonds, na een dutje voor de tv die me ook niet schijnt te kunnen boeien.
Alsof er ergens een verborgen schakelaar wordt omgezet, begint mijn hoofd ineens op volle toeren te draaien. Ideeën buitelen over elkaar heen. Zinnen vormen zichzelf. Blogonderwerpen dienen zich spontaan aan. De ene gedachte is nog niet opgeschreven of de volgende staat al ongeduldig op de deur te bonzen.
Precies op het moment dat normale mensen denken: “Ik ga zo lekker slapen.”
Mijn brein denkt: “Ha! Eindelijk rust. Nu kunnen we beginnen.”
Het frustrerende is dat ik overdag soms krampachtig probeer inspiratie af te dwingen. Ik open een leeg document, tik een titel, wis hem weer en besluit dat het hondje nu echt even uitgelaten moet worden. Of pieker ik over hoe mijn kinds’ kinderen aan klompen moeten komen.
Maar inspiratie laat zich niet commanderen.
Ze komt wanneer zij daar zin in heeft.
En blijkbaar heeft ze een uitgesproken voorkeur voor de nacht.
Misschien komt het doordat de wereld dan eindelijk stil is. Geen telefoontjes, geen meldingen, geen verkeer, geen lijstjes met dingen die “nog even moeten”. Alleen stilte. En juist in die stilte krijgt mijn hoofd alle ruimte om verbanden te leggen waar ik overdag compleet overheen kijk.
Het heeft ook iets geruststellends. Ik hoef mezelf niet meer te dwingen om overdag creatief te zijn. Dat lukt toch zelden. Mijn ideeën komen wanneer ze willen komen, niet wanneer mijn agenda dat handig vindt.
Het enige nadeel is dat ik mezelf regelmatig hoor zeggen: “Nog één alinea…”
Drie kwartier later ben ik een complete blog verder.
En de volgende ochtend kijk ik met kleine oogjes naar mijn scherm en denk ik: Wie heeft dit eigenlijk geschreven?
Dan glimlach ik.
Mijn nachtelijke muze heeft weer overuren gedraaid.
Jammer alleen dat ze haar werktijden nog steeds weigert aan te passen aan die van mij.
