Mijn spontaniteit begint verdacht veel te lijken op een milde vorm van het syndroom van Gilles de la Tourette. Serieus, volgens mij heb ik er een officiële afwijking bij. Je zou denken: “Goh, Pix is de jongste niet meer, die heeft haar lesje in spontaniteit inmiddels wel geleerd.” Maar niets is minder waar. Ik flap er hulpaanbiedingen uit waarvan ik mezelf soms afvraag hoe ik ze zó snel over mijn lippen krijg.

“Logootje in een filmpje voor een website? Leuk! Doe ik wel even voor je!” Voor ik het wist, was ik drie uur verder. Maar hé, het is gelukt. Dat dan weer wel.

Buurvrouw moet binnenkort geopereerd worden aan haar hand. Voor ik er erg in had, hoorde ik mezelf zeggen: “Goh, zal ik dan je hondje een paar weken een keer of vier per dag uitlaten?” Tja, floepte er gewoon uit.

Iemand met een stokoude browser op haar tablet? “Oh joh, ik fix het wel even via je smartphone, kan prima.” En daar ging ik weer – een paar uur verder met het achterhalen van een vergeten e-mailwachtwoord.

Langzaam maar zeker word ik stapelmesjokke van mezelf en mijn eigen spontaniteit. Is dit een nieuw aangeboren tic? Want eerlijk, ik heb geen flauw idee waar deze plotselinge golf van vrijwillige klusjes de afgelopen jaren vandaan komt.

Vroeger was ik misschien wat te introvert, maar de afgelopen jaren heb ik dat, geheel vrijwillig, van me afgeschud. Sterker nog, ik heb mezelf een flinke dosis extraversie aangemeten – en niet zo’n beetje ook! Nu, ik hoop van harte dat mijn directe omgeving er maar wat blij mee is…