Welke kans heb ik niet gegrepen waarvan ik achteraf spijt heb. Waarom deze?

Posted on 3 min. leestijd 108 bekeken

Mijn ouders hadden een eigen onderneming. En vanuit hun positie, was het niet meer dan logisch dat wij als kind taken kregen. Alle meewerkende handjes waren immers welkom. En wij hadden als kind tijd over.

De lagere school doorliep ik op mijn dooie gemak. Ik kreeg als vervolg advies mee HAVO-VWO. Nu kun je daar vragen over stellen: immers, elke lagere school directeur vindt het natuurlijk prachtig om aan nieuwe leerlingen en hun ouders te kunnen vertellen dat zoveel procent van de zesde klas een hoge score behaalde en liefst naar het gymnasium zou gaan.

Ik bezocht vervolgens het Triniteitslyceum, wat een katholieke school was, want mijn ouders vonden het wel raadzaam dat mijn athe├»stische achtergrond wat meer gevoed zou worden door een klein beetje informatie over andermans passies en achtergronden. Die eerste twee jaar daar heb ik me als een vis in het water gevoeld. En kon ik geweldig keten tijdens handwerken en godsdienstlessen. Ook de wiskundelerares moest eraan geloven. Ik nam dat vak helemaal niet serieus. Van meetkunde kon ik nog wel wat brouwen, maar snapte van algebra niet waarom A + B ook een C zou kunnen worden. Dat was volgens mij – en mede vanwege mijn taaltalent – een onoverkomelijk principe.

Reeds in de brugklas bleek, dat ik er iets te makkelijk over nadacht allemaal. Dus mocht ik het nog een keertje overdoen, wat ik destijds totaal niet als een teleurstelling onderging. Ik was – net als veel andere tieners – van mening dat ik niet hoger hoefde te scoren dan een mager zesje. En deed dus ook maar bitter weinig moeite, behalve voor de taalsectie, dan ging ik wel los. En na die tweede keer brugklas mocht ik nog steeds aarzelend over naar de tweede. Had te veel lol en te veel vrienden, maar te weinig besef van de mogelijkheden met betrekking tot mijn eigen toekomst.

De wiskundelerares nam wraak door me na het tweede jaar een ander advies mee te geven, ik mocht naar de MAVO. Dat betekende niet alleen een andere school, maar ook gelijk een andere mentaliteit, zoals ik al gauw zou uitvinden. En het was op deze school dat me werd verweten een ‘stuud’ te zijn, terwijl ik nog steeds niets uitvoerde, qua lessen leren. Die scheldnaam, terwijl ik nog steeds niets uitvoerde, leek toch aardig op pesten. En ik voelde me er dan ook helemaal niet thuis op die MAVO.

Ergens ligt er een ongelooflijk luie mentaliteit in mijn karakter verankerd.

Dat laatste verbaast mij enorm, want na die MAVO had ik nog even een korte periode op het Ondernemerscollege. Maar kon me niet vinden in die kinderachtige beloningsstructuur van rode en gele kaarten. We mochten op een korte introductieweek op het platteland in het oosten des lands. Het enige wat ik me daarvan kon herinneren was, dat ik me te oud voelde voor de hele dag Madonna aanhoren met ‘Holiday’ op dat luidschallende miniscule cassettespelertje. Ik voelde me ook niet op mijn plek, als er weer eens oorlog ontstond tussen de leiding en leerlingen over de niet toegestane hoeveelheden dagelijks bier. Na die paar weken hield ik het voor gezien, op die school en besloot te gaan werken.

In eerste instantie begon ik bij Blokker en mocht me vanwege mijn technische achtergrond specifiek bekwamen in de technische sectie aldaar. Maar na een paar weken kregen mijn ouders en ik het briljante idee om een delicatessenwinkel, met name in de snoepwaren, te beginnen. De locatie was aan de overkant van waar mijn ouders een goed overzicht zouden hebben en ik me goed beschermd voelde. Des avonds ging ik terug naar een uitgebreide avond- en detaïlhandelopleiding die drie jaar zou duren. En hier bleek uiteindelijk, dat ik toen ineens besefte hoe ik mijn leven vergooid had met die luiheid op de middelbare school. Ook hier voelde ik me immers als een vis in het water.

Mijn leven bestond nadien uit werken. En ik merk dat ik gedij in een werkomgeving, en een geduchte probleemoplosser ben en meelevende collega kan zijn. Nu na al die jaren heb ik behoorlijk wat spijt, dat ik vroeger mijn toekomstbeeld nooit zo helder zag. Dat ik letterlijk geen idee had, wat ik met al die globale kennis en informatie had kunnen betekenen voor deze mensheid en mezelf. Ooit voorzie ik die fout goed te maken, want een mens is immers nooit te oud om te leren. In letterlijke zin…

XOXO
signature

Abonneer je, zodat je geen post zal missen!

Vul snel je e-mailadres in...

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Er zijn nog geen reacties binnengekomen. Helaas.

Vorige
Show and tell
Welke kans heb ik niet gegrepen waarvan ik  achteraf spijt heb. Waarom deze?