Zuinig

Posted on 2 min. leestijd 59 bekeken

Ik snap dat zo goed, dat mensen zich onverwijld in de schulden kunnen steken. Dat je elke cent, of die van vijf, drie keer moet omdraaien en rekening moet houden met wat je kosten zijn, en wat je werkelijk kán uitgeven. Ik snap het, dat alles dan drievoudig zo aantrekkelijk kan zijn om toch te kopen, of dat nu betekent dat je een paar maanden weer even op de rem moet, en weer moet beknibbelen. Al besef je, dat je je daarmee in een vicieuze cirkel draait. Willens en wetens.

Ik doe het niet vaak, die reality tv-programma’s kijken waarin mensen op het randje van hun faillissement leven, en door specialisten weer op dat rechte pad gemaand worden. Ik heb ze gezien, en met het schaamrood op mijn wangen moeten constateren dat die mensen bijna als kinderen worden behandeld. Alsof ze standjes mogen krijgen van die volmaakt vreemde die even je leven binnenstapt en als een rechter een volledig nieuwe levensstijl bij je afdwingt. Alsof die situatie van constante zuinigheid niet het uiterste van je kúnnen verlangt.

Want die wereld daarbuiten, ja die van AliExpress, die van ‘hebben, hebben, hebben’ is vaak te mooi om te laten liggen. Dan wordt dat ‘kijken, kijken, niet kopen’ een gruwelijke exercitie. Zo een waarbij je nagels van ambitieus verlangen afbijt. Of als een kind, die voor een snoepwinkel staat te kwijlen en niets mag.

Ik weet het, hoe je elke keer weer trots bent, als je toch maar weer die facturen allemaal hebt voldaan. Die maandelijkse vaste lasten die nijpend aan je zelfvertrouwen gaan knagen. Ik weet ook hoe opgeruimd ik me kan voelen als ik het toch weer presteer om alles rond te breien. Zelfs als dat betekent dat je de thans heersende modetrends, die nieuwe en betere bril of hoorapparaatjes toch maar weer even moet uitstellen. Al veroorzaakt dat iedere keer weer een wroegende koppijn.

Een mens weet immers beter. Geld moet rollen. In beweging. En of dat nu je eigen kant of die van een andere opdraait, dat is niet van belang. Het is alsof je aanhikt tegen een onnoemelijke hoge berg die je moet bestijgen, van waarachter het goud en de regenboog je toeschijnen. Al beloven die gouden bergen achteraf niet veel goeds, je raakt toch niet in paniek want het is maar een tijdelijke chaos als je weer even op de rem moet qua zuinigheid…

XOXO
signature

Abonneer je, zodat je geen post zal missen!

Vul snel je e-mailadres in...

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 Reacties
  • Ellie Schmitz
    30 november 2018

    Ik heb jaren nauwelijks het hoofd boven water kunnen houden, kon mij werkelijk niets permitteren en het lukte gewoon niet in de verleiding te komen. Misschien een onbewust ingebouwd mechanisme dat mij behoedde, weet het niet, maar zoals jij het beschrijft, ja, mensen kunnen in de verleiding komen, op zoveel terreinen…

    • Irene
      30 november 2018

      @Ellie: Kudo’s voor jou. Ja, dat men in de verleiding kan komen, snap dat volledig… 😉

Vorige
Die verrekte nuchterheid van het daglicht
Zuinig