Search
Close this search box.

Gemiste ochtendrituelen

Sinds ik je min of meer kwijt ben geraakt, hetzij door dat enigszins langdurende delier ofwel beginnende dementie, mis ik onze ochtendtelefoontjes het meest. Vandaar dat ik me vannacht in het holst van de donkerte, afvroeg of het wellicht handig was daar een wat eenzijdige briefwisseling van te maken op mijn blog. Enerzijds om zelf te kunnen spuien. Anderzijds om het jou op een later moment voor te lezen.

Het is immers voor jou niet handig om nu met twee polsen in het gips, nadat je al 3 keer bent gevallen in dat verrekte ziekenhuis, nog een telefoon vast te houden. Ik mis onze telefoongesprekjes ‘s morgens vroeg elke dag, al had je dan nog zo’n hekel aan de telefoon. Ik kon min of meer opmaken uit die telefoontjes wat de status was van jouw welbevinden. En jij die van mij.

En nu je daar op die afdeling Geriatrie bent beland, met nijpend personeelstekort, durf ik eigenlijk de verpleegkundigen niet al te vaak lastig te vallen met al mijn vragen. Waarop zij hoogstwaarschijnlijk geen antwoord weten of mogen geven.

Het is voor mij namelijk lastig om inzicht te krijgen in het verloop van je ziektebeeld. Kreeg je die blaasontsteking daar nu werkelijk? Is dat delier daar werkelijk door ontstaan? Je was immers wel vaker wat meer bezig in het verleden. Ik hoorde vaker van je dat je hele gesprekken had gehad, of dat reeds overleden familieleden je thuis hadden bezocht. Ik dacht toen nog, dat je dat gedroomd had.

Hoe dan ook, het is lastig om nu in een andere rol te moeten kruipen. Een rol die ik nog helemaal niet meester ben. Omdat ik me door die gemiste ochtendrituelen totaal geen beeld kan vormen van hoe het nu werkelijk met je gaat, want dat blijkt iedere dag – opnieuw – een totale verrassing.

Irene

Writer & Blogger

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn over mij-pagina. Enneuhm... vergeet je ook niet aan te melden op mijn blogroll.

4 Reacties

  • Wat een mooi ritueel, elke dag bellen. Ik vergat mijn moeder altijd te bellen. We hadden elkaar ook niet zoveel meer te vertellen. Zij beleefde weinig en haar laatste jaren zaten we met corona, dus ik beleefde ook niet zoveel.

    Nu wel met vakantie zijn, merk ik dat ik een jaar na haar overlijden, ineens de aandrang krijg haar weer te bellen. Om haar te vertellen wat we gedaan hebben, tot nu toe.

    • @Ria: Jaaaa, dat is herkenbaar voor velen, denk ik. Schrijf haar een open brief. 😉

  • Herkenbaar uit een ver verleden met mijn vader dergelijke toestanden. Het sloopt je die zorg en het gebrek aan mogelijkheden. Ik hoop op enige verbetering voor je moeder en jou. Sterkte.

Reageren? Graag!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vorige posts

Edit Template
Scroll to top

© verwondervrouw.nl. Alle rechten voorbehouden