Vanmorgen werd ik wakker met een gedachte die bleef hangen: ik ben er klaar mee. Klaar met websites bouwen voor anderen die vooral willen wat “werkt”. Wat lijkt op die van de concurrent. Of op die ene site die ze ergens voorbij zagen komen. Kopiëren, plakken, iets andere kleur erop… klaar.

En begrijp me niet verkeerd: strategie, conversie en gebruiksvriendelijkheid zijn belangrijk. Maar ergens onderweg is creativiteit verdampt. Origineel durven zijn voelt voor veel ondernemers als een risico, terwijl het juist hun grootste kans is. Een website zou een verlengstuk moeten zijn van je identiteit, niet een veilige herhaling van wat al duizend keer bestaat.

Wat me het meest frustreert? Dat eigenheid vaak als “te spannend” wordt bestempeld. Dat een uitgesproken stijl wordt afgezwakt totdat er niets meer schuurt, prikkelt of blijft hangen. Terwijl merken die je onthoudt, juist dát durven. Ze kiezen. Ze vallen op. Ze nemen ruimte in.

Misschien ligt het probleem niet in het webdesign zelf, maar in de angst om zichtbaar te zijn. Om echt ergens voor te staan.

Ik geloof nog steeds in sterke websites. Maar alleen als ze iets vertellen. Iets durven. Iets eigens hebben. Anders bouwen we geen merken — alleen nog maar sjablonen.

En daar ben ik dus even helemaal klaar mee.