Jaren geleden verzuchtte ik het al: de opkomst van zogeheten paginabouwers deed mijn eigen leercurve geen goed. Alles werd me ineens té makkelijk gemaakt, juist op het moment dat ik lekker op stoom was met het doorgronden van de principes achter WordPress-thema’s (voor de leek: sjablonen). Dat leverde het nodige gevloek en getier op — iets wat ik nu eenmaal graag doe tijdens het werken — maar ik was vastbesloten: dit zou me lukken, after all.

En toen was daar Elementor. Ook die paginabouwer kende zijn eigen leercurve, maar de laatste tijd werd het vooral kommer en kwel. Met name de extreem trage laadtijden begonnen me enorm te frustreren. Dat lag deels aan mijn keuze voor shared hosting, dat geef ik toe, maar ook de caching van zo’n plugin is bepaald geen sinecure. Ik heb nachtenlang gezocht naar de reden waarom een bepaald font simpelweg niet wilde verschijnen. En andere zaken — vooral op het gebied van bloggen — bevielen me steeds minder.

Afgelopen week las ik op Facebook (ja, ik zit daar nog steeds, vooral vanwege de vele kennisgroepen) over een nieuwe paginabouwer: EtchWP, inclusief bijbehorend theme. Nee, hij is niet gratis. Maar alles wat mijn grijze breincellen actief houdt, heeft bij mij al snel een streepje voor. De beslissing was dan ook snel genomen. Sinds donderdagavond heb ik de plugin in huis, ben ik één keer helemaal opnieuw begonnen, maar het is me warempel toch gelukt om een blog neer te zetten.

Alwéér een blog, hoor ik je denken? Tja… to blog or not to blog, that is the question.