Je kent ze wel: die mensen die nooit iets over zichzelf vertellen. Ze luisteren liever. Alsof ze zich graag laten afleiden door de verhalen en bekentenissen van anderen. Ze knikken, voelen mee, stellen vragen. Empathie genoeg — maar zelf geven ze niets prijs.
Misschien zijn ze bang dat er iets van hun ziel ontsnapt zodra ze hun mond opendoen. Of dat, als ze eenmaal beginnen, de woorden niet meer stoppen en de tranen meteen mee naar buiten komen. Omdat het leven soms net even anders loopt dan gehoopt. Omdat sommige dingen nog te rauw zijn om hardop te zeggen.
En eerlijk gezegd…
Zo’n type ben ik dus.
En toch was het deze week anders.
Het was een week van diepe dalen — echt diep — maar ook van onverwachte pieken. Van die momenten waarop je ineens weer voelt hoe veerkrachtig een mens eigenlijk is. Hoeveel kracht er ergens vanbinnen blijkt te zitten, precies op het moment dat je denkt dat je die niet meer hebt.
Zo heb ik uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en me gemeld bij de KNO-arts. Ik heb een verwijzing gekregen naar een Audiologisch Centrum, waar ik hopelijk een gericht advies kan krijgen. Met dat advies kan ik dan naar een onafhankelijke audicien om mijn hoorapparaatjes aan te schaffen — hopelijk onder betere voorwaarden dan bij de laatste twee audiciens die ik recent heb versleten.
Voor buitenstaanders misschien een kleine stap.
Voor mij een overwinning van formaat.
Want het betekende dat ik moest doorvragen. Dat ik eisen moest stellen. Voor mezelf. Dat ik voorwaarden moest creëren waardoor ík weer iets kan.
En er waren nog meer kleine overwinningen. Zo heb ik met hulp van een AI-systeem mijn cv onder handen genomen. Wat daaruit is gekomen, is eerlijk gezegd bijna een klein wonder. Een document waar ik met recht trots op mag zijn — helder, krachtig en eindelijk een beetje in lijn met wat ik allemaal kan.
Maar daarover… misschien later meer.
Voor nu houd ik het bij dit: soms zegt degene die het minst over zichzelf vertelt, uiteindelijk het meest. ✨
Hoi... Ik ben Irene, bouwjaar 1967, en een gedreven schrijfster sinds 2002. Ik schrijf essays, columns en artikelen. Heb reeds een chicklit geschreven, ben werkzaam in de ICT en, tja, word thuis meestal wel herconditioneerd door mijn feline vriendje Coco en Shih Tzu, Kiki... 
5 Comments
Ik werk als audicien en help 4 dagen per week van 9.00 uur tot 17.00 uur slechthorende mensen.
Ik schrik van de manier waarop audiciens worden neergezet, want “we willen maar wat graag onze apparaatjes verkopen”……….. ik probeer de beste hooroplossing te vinden voor de slechthorende die tegenover me zit, ik luister, stel veel vragen, ik meet zeer uitgebreid het gehoor, ik kijk in de gehoorgang, probeer een goed beeld te krijgen van de problemen waar een slechthorende tegenaan loopt. En we leggen heel duidelijk uit welke keuzes er zijn in hoortoestellen, de eenvoudige techniek, de meest uitgebreide techniek. En zo komen we tot een keuze. Mijn uitgangspunt is om een zo goed mogelijke hooroplossing te bieden voor de slechthorende, omdat ik enorm goed besef en weet inmiddels hoe het leven eruit ziet als je niet alles meer hoort. Het sociaal isolement wat erin sluipt, de luisterinspanning die je moet leveren, de geluiden die niet natuurlijk meer klinken, en alles wat je inlevert met slechthorendheid. Het doet mij oprecht pijn dat we worden neergezet als verkopers die maar wat graag hun “apparaatjes” verkopen……..ik wilde jullie dit even vertellen, fijne dag
@Dorothea: Allereerst, welkom hier. Dank voor je eerlijke reactie. Helaas ben ik jou – zowel jouw interesse als voortvarendheid om mij te helpen – nog niet tegengekomen als audicien… En dat spijt mij nog meer. 😉
Dat vind ik heel jammer voor je,
Want er is inderdaad een groot verschil.
Ik adviseer je altijd naar een zelfstandige audicien te gaan die je én een categorie hoortoestel laat proberen, maar ook een hoortoestel die voor jou de beste hooroplossing biedt. Dan kun je beide uitproberen.
Alle goeds gewenst bij het audiologisch centrum. Als het goed is kunnen ze meer voor je betekenen dat bij een audicien. Audiologen staan begripvoller tegenover slechthorenden is mijn ervaring. Ze hebben ook meer opleiding genoten en ze hoeven niks te verkopen. Zelf ben ik zeer slechthorend. Momenteel ook weer volop bezig met allerlei dingen op dat gebeid. Als het je interesseert klik dan in mijn blog op de tag slechthorend of de categorie slechthorendheid.
@Dorothé: Ja, dat is – inmiddels – ook mijn ervaring. Audiciens houden zich vast aan hun eigen merk hoorapparaatjes die ze maar al te graag willen slijten…