Search
Close this search box.

336 Uren rookvrij

Beste mensen, dat is 14 dagen. Ik heb 14 dagen niet gerookt. Geen sigaret aangeraakt. Ik wist niet dat ik het in me had. Mijn zelfrespect is met 199% gestegen. Absoluut.

Natuurlijk heb ik het af en toe zwaar. En dan denk ik steevast aan de beruchte scène van Brigitte Kaandorp waarin ze ook stelt zo’n zwáár leven te hebben, dat ik er zelf om moet lachen. Steek dan een nicotinekauwgompje in mijn mond en ga verder met waar ik gebleven was. Want die nicotinepleisters daar wil mijn tere eczeemhuidje niet aan. Denk dat ik er vijf gebruikt heb om mee te beginnen. Maar mijn huid protesteert van de hoeveelheid narigheid die zo’n pleister herbergt. Dus ben ik ermee gestopt.

Wat mij betreft is daarom mijn prestatie nog groter gegroeid, dan het al was.

En elke dag is het een strijd met mijn ego om niet al te veel te schrijven (lees: bloggen) over deze strijd. Mijn strijd. Terwijl ik ergens gewoon weet dat een verslaving een ziekte is. Een ziekte die je met liefde en niet met ego-bestrijding moet verslaan.

Die wijsheid heb ik vandaag opgedaan naar aanleiding van mijn abonnement op elizabethgilbert@substack.com (Letters from love). Elizabeth Gilbert is die geniale auteur van Eat, pray, love (Eten, bidden, beminnen), en overige boeken.

Daardoor wordt me eens en te meer duidelijk dat ik elke dag weer een gigastrijd met mijn ego lijk te voeren, terwijl ik nu toch wel eens onvoorwaardelijke liefde in mijn leven mag toelaten. Liefde die me vertelt dat je het best wel eens zwaar mag hebben zonder dat je erover in proesten uitbarst. Liefde die me ook vertelt dat een verslaving die liefst 42 jaar duurde niet zomaar even verdwijnt, omdat je een verslaving met wortels en al moet verbannen naar een verleden die al zo lang duurt.

Voorwaarde is wel dat je er klaar mee bent. Dat je niet bereid bent om nog maar één cent neer te leggen voor die troep die je lichaam langzamerhand verwoest. Dat je daardoor geld overhoudt. Veel geld. Wat je dan zou kunnen besteden aan zaken die deze tempel die mijn lichaam is weer langzaam te verbeteren.

Dat alles omdat ik het waard ben.

Irene

Writer & Blogger

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn over mij-pagina. Enneuhm... vergeet je ook niet aan te melden op mijn blogroll.

1 Reactie

  • Bianca

    Goed zo lieverd! Ik ben trots op je, nu volhouden. Ik weet dat je dit kunt 😘

Reageren? Graag!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vorige posts

Edit Template
Scroll to top

© verwondervrouw.nl. Alle rechten voorbehouden