Zoals elk jaar eindigt mijn oudejaarsavond in een staat van totale verstandsverbijstering. Alles staat dan even stil — of juist niet. Ik weet het niet meer. Ik vraag me af waarom mijn leven niet eenvoudiger kan zijn. Waarom alles altijd zo ingewikkeld voelt. Waarom ik voortdurend in een soort overlevingsstand leef, alsof er elk moment iets moet worden afgewend. En vanzelfsprekend vraag ik me af hoe anderen dat doen. Leven zonder die permanente alertheid. Zonder strategieën. Zonder harnas.

De volgende ochtend word ik wakker. Rustig. Bijna sereen. En dan denk ik slechts één ding: Doe eens rustig.

Het leven bestaat natuurlijk niet alleen uit ellende. Het hoort erbij dat je ooit je vader en moeder verliest — dát ze gaan, is logisch. De manier waarop is een ander verhaal.

Wat ik echter maar niet kan bevatten, is het concept van de dood zelf. Ik begrijp het niet. Ik probeer het te verklaren. Ik ga het gesprek ermee aan, voer eindeloze innerlijke discussies. Maar hoe vaak ik het ook beargumenteer, het blijft ongrijpbaar.

En ergens, precies dáár, sta je ineens op een kruispunt. Want als je eenmaal zo ver bent gekomen, zou dit wel eens het moment kunnen zijn waarop je besluit dat het anders moet. Dat dit geen eindpunt is, maar een begin. Een zeldzame kans. Iets wat je niet voorzichtig moet vastpakken, maar met alles wat je hebt.

Want wat als dit niet het jaar wordt waarin je overleeft —
maar het jaar waarin je kiest?