Soms word ik zó nieuwsgierig gemaakt door die eindeloze stroom bioscoopreclames dat ik er gewoon intrap. Marketing werkt dus prima, kan ik bevestigen. Dus zat ik gisteravond – gewapend met popcorn en goede moed – in de bioscoop met een kakelverse vriendin die ik via vrijwilligerswerk heb opgedoken. Altijd spannend: nieuwe vriendin, nieuwe film, nieuwe verwachtingen. We gingen naar The Devil Wears Prada 2. Dat beloofde wat.

Online kaartjes bestellen is tegenwoordig een zegen. Je kunt zelfs je stoel kiezen, alsof je een mini-architect bent van je eigen avondje uit. Alleen… het zou nóg handiger zijn als er ook bij stond waar de uitgang is. Dat detail had ik over het hoofd gezien. Gevolg: mijn vriendin, die op krukken loopt, mocht een kleine klimexpeditie ondernemen om onze plaatsen te bereiken. Achteraf gezien niet mijn meest briljante moment. Maar hé, we waren er.

Dan de film zelf. Ik zal er niet omheen draaien: het viel me tegen. Het verhaal was flinterdun, alsof iemand dacht: “We plakken gewoon een deel 2 aan een succesfilm en klaar.” Zelfs Meryl Streep – normaal gesproken een wandelend acteerwonder – leek hier een beetje op automatische piloot te draaien. Ik had gehoopt op lachen, misschien een traantje, een beetje drama… maar het bleef bij een sporadische grijns. Mijn pokerface had een topavond.

Misschien lag het eraan dat de film té realistisch was. Intriges, gedoe op de werkvloer, machtsspelletjes… precies datgene waar je in het echte leven al genoeg van hebt. Ik ga juist naar de bioscoop om even te ontsnappen aan de werkelijkheid, niet om er nog eens uitgebreid in ondergedompeld te worden. Dat voelt een beetje alsof je op vakantie gaat naar je eigen kantoor.

Maar goed, de popcorn was lekker, het gezelschap nog beter, en we hebben in elk geval gelachen – zij het meer om de situatie dan om de film.
En eerlijk is eerlijk: na die trapbeklimming had mijn vriendin haar eigen actiefilm al beleefd.

Misschien hadden we dáár kaartjes voor moeten verkopen. 🎬