Ik kijk niet veel televisie. En als het even kan probeer ik talkshows te vermijden. Eerlijk gezegd voelt het vaak alsof alles al een keer gezegd, gedaan of besproken is. Toch is er één ding dat mijn aandacht telkens weer weet te trekken: de reclames tussendoor. Vanwege vanzelfsprekend mijn interesse in beeldmerken, en trends.

Niet omdat ze zo briljant zijn, maar juist omdat ze zo… voorspelbaar zijn.

Wat me de laatste tijd steeds meer begint te irriteren, is het hardnekkige stereotype dat in veel commercials wordt opgevoerd: de domme man. Eerst viel het me op bij Albert Heijn, daarna bij Jumbo, en vervolgens zag ik hetzelfde trucje overal opduiken. Steeds weer die stuntelende man die niets begrijpt, terwijl iemand anders – vaak de vrouw – de situatie redt.

En het blijft niet bij dat ene cliché. Reclames lijken elkaar sowieso schaamteloos te kopiëren. Dezelfde humor, dezelfde opzet, dezelfde “leuke” acties en identieke hebbedingetjes voor kinderen. Alsof creativiteit ergens onderweg verloren is gegaan en vervangen door een simpel recept dat overal wordt herhaald.

Misschien werkt het, dat kan natuurlijk. Marketing draait tenslotte om herkenning en herhaling. Maar ergens knaagt er iets. Want als al die grote bedrijven precies dezelfde formule blijven gebruiken, zegt dat misschien niet alleen iets over hun creativiteit… maar ook over wat zij denken dat wij als kijkers slikken.

En dan blijft er eigenlijk maar één vraag over hangen:

Zijn die reclames echt zo simpel geworden —
of worden wij als publiek simpelweg voor dom gehouden? 📺🤔✨