Ja hoor, het gaat lekker. Het gaat goed met me, dank je. Dat is eigenlijk een antwoord dat ik op elk willekeurig moment van de dag paraat wil hebben. Gewoon standaard. Niet nadenken, niet voelen, niet analyseren. Gewoon hup: het gaat goed met me. Ware het niet dat er van die kleine ergernissen bestaan. En voor de duidelijkheid: kleine ergernissen zijn geen wereldproblemen. Er stort niets van in, niemand hoeft de hulpdiensten te bellen. Maar samen vormen ze soms wel dat ene laatste druppeltje waardoor je spontaan hardop tegen een keukenkastje begint te praten.

Hier dus zomaar wat dingetjes die ik niet snap.

1) Reviews en enquêteverzoeken

Je wordt er tegenwoordig werkelijk mee bekogeld. Bestel je online een pak batterijen, krijg je drie minuten later een mail: “Hoe was uw winkelervaring?” Nou, ik heb op een knop gedrukt en betaald, wat verwacht je precies? Een spirituele reis?

Dan komt het pakket binnen en nog voor je het tape van de doos hebt gehaald: “Wilt u de levering beoordelen?” De levering bestond uit een man die aanbelde, zuchtte en weer verdween. Prima jongen, niks op aan te merken, maar moet dat in sterren worden uitgedrukt?

En daarna natuurlijk: “Wilt u ook het product reviewen?” Nee. Als het product dramatisch slecht is, dan hoor je het vanzelf. Dan schrijf ik een roman, stuur ik foto’s mee en noem ik namen. Maar als het gewoon doet wat het moet doen? Waarom zou ik een ode schrijven aan een pak vuilniszakken?

2) Naden in sokken, panties en overige voetkwellingen

Wie bedenkt dat? Echt, wie zit er in een fabriek en denkt: weet je wat heerlijk voelt op gevoelige voeten? Een dikke naad precies over de tenen.

Met het oog op likdoorns, blaren en andere voetdrama’s vraag ik me serieus af of ontwerpers ooit zelf schoenen dragen. Mijn voeten zijn kritisch personeel. Die accepteren niet zomaar alles. Eén verkeerd randje en ze leggen direct het werk neer.

Hetzelfde geldt trouwens voor beha’s. Ik blijf me verbazen dat dit kledingstuk ooit als comfortabel concept is gepresenteerd. Knellende bandjes, verschuivende haakjes, beugels met ontsnappingsdrang… en dan moet je daar de hele dag normaal bij blijven kijken. Dat de beha is uitgevonden door een vrouw (Caresse Crosby) vind ik fascinerend. Was het een man geweest, dan had ik nog gedacht: die wist gewoon niet beter.

3) Wachtmuziek aan de telefoon

Je belt ergens heen met een simpele vraag. Binnen drie seconden hoor je: “U bent belangrijk voor ons.” Als dat waar was, nam iemand gewoon op.

Daarna krijg je een wachtmuziekje dat klinkt alsof het in 1994 op een defect keyboard is opgenomen. Soms met om de twintig seconden een stem die zegt dat je nog even geduld moet hebben. Alsof ik zonder die melding spontaan vrolijk was gebleven.

En dan eindelijk iemand aan de lijn krijgen, om vervolgens te horen: “Daarvoor moet u op onze website zijn.” Waarom heb ik dan acht minuten naar panfluitversies van top-40 hits geluisterd?

Kijk, verder gaat het prima met me hoor. Echt waar. Het gaat lekker. Tot de volgende reviewmail binnenkomt...