Soms heb je van die momenten waar je liever niet over praat. Sterker nog: momenten waarvan je wenst dat ze nooit gebeurd waren. Die je het liefst meteen uit je geheugen wist. Zo’n moment had ik onlangs.

Ik kocht een nieuw, smal bureautje — zo’n elegant ding van glas en lood. Vol enthousiasme schoof ik mijn oude bureau opzij… net iets té enthousiast. En toen gebeurde het ondenkbare: mijn grote iMac kantelde naar voren en zeilde de grond op.

Mijn hart stond stil.

Mijn adem stokte als nooit tevoren. Zo sterk als ik me aan dat apparaat hecht voel, voelde het haast persoonlijk.

Nu zit er rechtsboven in het scherm een barst. Maar: hoera, de iMac werkt nog! Geen hapering, niets. Alleen die barst, die elke keer een klein steekje geeft als mijn ogen er onverwacht op vallen. Want hoe voorzichtig ik altijd met dat ding ben geweest, elke dag weer… dit voelt als pure zonde én een tikje beschamend.

En toch betrap ik mezelf erop dat ik voorzichtig begin te denken aan een nieuwe. Hij is tenslotte al acht jaar oud en krijgt niet eens meer updates.

Maar ik hou van ’m. Onredelijk veel. Ziekelijk diep.