Serieus. Wie was de eerste persoon die dacht: “Weet je wat handig is? Een apparaat waarop je zelf moet blijven bewegen, anders val je om.”

En dat we toen met z’n allen zeiden: ja, topplan. Laten we dit massaal gaan doen. Dagelijks.

Fietsen is eigenlijk gewoon een scam die heel goed is blijven hangen.

Want kijk even naar de basis: je wilt van A naar B. Dat kan op allerlei manieren. Je kunt lopen — oké, traag. Je kunt zitten — fantastisch concept trouwens. Maar nee. Wij kiezen massaal voor iets waarbij je moet trappen. Continu. Alsof je leven ervan afhangt.

En dan noemen we het “ontspanning”.

Ik wil even duidelijk zijn: als ik moet werken, zweten, balanceren én opletten op verkeer tegelijk, noem ik dat geen ontspanning. Dat is een fulltime baan zonder salaris en zonder HR-afdeling waar je kunt klagen.

Wat mij ook opvalt: niemand is ooit halverwege een fietstocht en denkt: “Wat lig ik hier lekker.” Dat gebeurt alleen op een bank. Of in een bed. Nog nooit iemand horen zeggen: “Zullen we vanavond gezellig een stukje fietsen en daarna nog even natrappen?” Nee. Dat is geen sociale activiteit. Dat is cardio met Stockholm-syndroom.

En die elektrische fiets? Dat is eigenlijk de bekentenis. Dat is de mensheid die zegt: “We willen wel de uitstraling van sportief, maar absoluut niet het werk.” Respect daarvoor. Eerlijker wordt het niet.

Maar zelfs dát gaat mij nog te ver. Want je moet nog steeds… erop zitten. Buiten. Met weer. Ons verrekte Nederlandse weer. En andere mensen die je aankijken alsof jij ook meedoet aan deze collectieve illusie.

Dat geldt overigens voor elke sport die ik qua gezondheid zou moeten ondernemen. Ik vind badminton bijvoorbeeld nog enigszins spannend, maar puur vanwege het spelelement. Je kunt iemand van de baan af smashen zonder dat je je er bewust van bent dat je überhaupt bewogen hebt. Dát is sport zoals ik het begrijp: afleiding, competitie, en vooral niet doorhebben dat je bezig bent.

Sterker nog: ik vermijd inspanning zo consequent, dat ik zelfs trappen mentaal al afkeur voordat ik ze zie. Als er een lift is, neem ik de lift. Als er een roltrap is, sta ik stil. Actief een trap bestijgen voelt voor mij als een persoonlijke aanval. Waarom omhoog werken als het ook moeiteloos kan?

Fietsen heeft dat allemaal niet. Geen spel, geen verrassing, geen afleiding. Alleen jij… en dat eindeloze getrap.

Ik heb op een gegeven moment besloten: dit is niet mijn pad. Letterlijk niet.

Noem me lui, noem me efficiënt, noem me visionair — ik kies gewoon voor de optie waarbij ik niet hoef te trappen. Waarbij mijn hartslag niet stijgt van pure tegenzin. Waarbij mijn grootste inspanning het optillen van een koffiekopje is.

Dus fiets jij vooral lekker door. Echt, ik support je.

Ik support je… vanaf een veilige afstand. Zittend. Stilstaand.

En vooral: volledig trap- en bewegingloos.