Mijn lieve oude tante zei het vandaag zomaar, tussen neus en lippen door: “Jij bent rijk.”
Ik moest lachen. Rijk? Ik?

Maar ze had gelijk.

Ik ben rijk, want ik ben gezond van lijf en leden. Elke ochtend sta ik op zonder pijn die me tegenhoudt. Ik kan lopen, werken, lachen, zorgen, dromen. Dat is geen vanzelfsprekendheid – dat is een cadeau.

Ik ben rijk, want er wachten thuis twee gezonde huisdieren op me. Twee kleine zielen vol trouw en enthousiasme. Hun ogen die oplichten als ik binnenkom. Hun stille aanwezigheid als de dag zwaar was. Zonder hen zou het huis stiller zijn. Kouder misschien.

Ik ben rijk, want ik betaal mijn eigen rekeningen. Geen schulden. Geen leningen. Geen schaduw die boven mijn hoofd hangt. Wat ik heb, is van mij. Mijn computer. Mijn auto. Mijn televisie. Mijn spullen. Geen luxe paleis, maar genoeg. Altijd genoeg.

En toch…

Ik ben 58 jaar. En nog steeds reken ik elke maand. Schuif ik bedragen. Maak ik lijstjes. Puzzel ik tot het klopt. Hoe kom ik deze maand door zonder dat de volgende maand direct in ademnood raakt? Het is passen en meten. Soms knelt het. Soms frustreert het.

Maar misschien is dat ook rijkdom.

Rijkdom is niet altijd overvloed. Soms is het verantwoordelijkheid dragen. Zelfstandig blijven. Je eigen boontjes doppen. Niet opgeven. Doorgaan. Oplossen. Overleven – met waardigheid.

Mijn tante had gelijk.
Ik ben rijk.

Niet in cijfers op een bankrekening, maar in vrijheid.
Niet in overvloed, maar in veerkracht.
Niet in bezit, maar in betekenis.

En misschien is dát wel de meest spetterende vorm van rijkdom die er bestaat:
dat je, ondanks alles, rechtop blijft staan — en kunt zeggen:

Ik red het. En dat is goud waard. ✨