Nooit eerder heb ik de winter als zo naar ervaren. De kou als immens wreed want ik kan me niet warm genoeg kleden, de grijze dagen getuigen van een intense saaiheid waar niet doorheen te komen lijkt, en zelfs maar een glimpje zonneschijn kost deze winter blijkbaar te veel moeite. That is. Net als je denkt dat de zon nooit meer zal schijnen, zie ik vandaag warempel wat blauwe lucht aan de horizon en wat zonnestralen. Heb de neiging er in te gaan baden, al is het nog steeds te koud om je mét ‘zonder’ jas eraan te wagen. Dus volgend jaar, echt, ik ga dat overwinteren dus toch eens serieus overwegen.

Ik ben nog steeds bij vlagen gruwelijk chagrijnig, en echt ik schop mezelf soms danig, vanwege het afkicken van die nijpende rookverslaving. Het gaat goed. Al durf ik wel te stellen dat ik me niet echt waag aan gecompliceerde zaken, bang dat de nood aan die verrekte sigaret weer de kop op steekt. Natuurlijk ben je altijd banger dan nodig. Want heus, het valt me nog mee dat we inmiddels twee weken verder zijn. Zelfs van vapen word ik intens misselijk, dus ik kan wel stellen dat ik daarin ook niet echt een bevrediging vind om die stomme verslaving te voeden. Ik wil dat laatste ook helemaal niet.

Ik wil ook meer schrijven weer, want echt het schiet erbij in. Al durf ik dan wel te bekennen dat een afkickende blogger niet iets is waar je echt vrolijker van wordt. Maar ook daar verdien ik wel wat schoppen de juiste richting in…