Afgelopen zondag had ik een flinke inzinking. Tranen met tuiten. Even heel dicht bij somberte. Het gemis was rauw voelbaar: al die mensen die dit jaar geen Kerstmis meer met mij kunnen vieren. Mijn vader, mijn broer, mijn moederlief. Ik stel me voor hoe ze ergens, vanaf een wolkje, meekijken terwijl ik nu voor het eerst echt mijn eigen Kerst ga vormgeven.

Vanmorgen werd ik, na heerlijk lang uitslapen, verrassend monter wakker. En ik dacht: hoerá, het ís Kerstmis! Ik gaf mijn poes Coco een stevige knuffel en mijn hondje Kiki een dikke smakkerd. En ik stond vooral… gezellig op. Ineens voelde ik me gesterkt. Omdat ik nu zelf mag bepalen hoe mijn Kerst eruitziet. Ik word niet langer geleefd, al koester ik die vurige Kersttraditie nog steeds.

Kerstmis is voor mij ook: in de bijtende kou buiten wandelen met Kiki, haar elk snuffelplekje gunnen terwijl ik zelf half sta te verkleumen. Kerst is een vrolijke Kerst-cd opzetten, gek doen, dansen en luidkeels meezingen. Kerst is ook het warme besef dat je ergens wordt uitgenodigd om samen Kerstdiner te vieren. Niet om het eten, maar om de gezelligheid. Omdat het leven dat ook kan zijn, als je er maar voor openstaat. Omdat je die keuze hebt.

Mijn Kerstwens: ✨ 
Dat Kerst je mag brengen wat je nodig hebt — troost waar het schuurt, warmte waar het koud voelt en kleine momenten van licht die onverwacht groot blijken te zijn. En dat je, net als ik, mag voelen dat je je eigen Kerst mag vieren. Op jouw manier. Met liefde. Veel liefde. 🎄💛